Het begint meestal niet met een groot probleem.
Op papier klopt het nog. De website staat er, de boodschap is duidelijk en iedereen weet wat jullie doen. En toch voelt het anders dan een paar jaar geleden.
Niet direct verkeerd, maar ook niet helemaal raak.
Je merkt het in gesprekken.
In salesgesprekken bijvoorbeeld. Je vertelt het verhaal zoals het er staat, maar wijkt er net vanaf. Omdat het niet helemaal de lading dekt. Of omdat de klant op iets anders aanslaat dan waar je zelf de nadruk op legt.
Het zijn kleine aanpassingen, maar ze zeggen iets.
Intern zie je hetzelfde gebeuren.
Teams gebruiken hun eigen woorden. De ene afdeling legt de focus op prijs, de andere op kwaliteit, weer een ander op snelheid.
Niet omdat er geen richting is, maar omdat die richting niet scherp genoeg is om door iedereen hetzelfde te worden gedragen.
Ondertussen verandert de organisatie wel.
Jullie zijn gegroeid. Er zijn nieuwe mensen bijgekomen, de manier van werken is veranderd en de keuzes die jullie maken ook.
Maar het merk is in de basis hetzelfde gebleven.
En juist daar ontstaat frictie.
Wat vaak wordt geprobeerd.
In zo’n fase wordt er meestal gekeken naar de buitenkant. Nieuwe teksten, een aangescherpte positionering, misschien zelfs een rebranding.
Dat kan helpen.
Maar alleen als het gebaseerd is op wat er daadwerkelijk speelt. En daar gaat het vaak mis.
Anders blijft het terugkomen.
Als het verhaal niet klopt met de praktijk, gaan mensen het aanpassen. In gesprekken, in voorstellen en in hoe ze het uitleggen.
Tot er langzaam meerdere versies ontstaan.
Waar het eigenlijk begint.
Niet bij wat je wilt vertellen, maar bij wat er al gebeurt.
In hoe jullie werken. Welke keuzes jullie maken. Waar jullie bewust van afwijken.
Daar zit vaak al een duidelijke lijn in.
Alleen nog niet uitgesproken.
Herken je dit?
Dan begint het vaak bij opnieuw kijken naar de kern.