Toen realiseerde ik me – en dit voelt ergens als een bekentenis – dat ik eigenlijk zelden hele albums luister. Mijn Spotify-account is gevuld met zelf samengestelde afspeellijsten waarin ik losse nummers bundel rondom één gedeelde emotie of sfeer. De meeste lijsten hebben een enkele emoticon als ‘naam’.

Maar er is een artiest die daar een uitzondering op is voor mij: Sam Fender. Misschien omdat al zijn muziek ook één en dezelfde ongrijpbare snaar raakt: een zachte melancholie, een warme nostalgie, mijmeren over de zin van het leven, het vinden van vrede in het eigenlijk onverdraaglijke lijden van anderen. Hij maakt muziek die zowel troost als schuurt.

“I can’t live under the notion
That there’s no reason at all
For all this beauty in motion
I don’t buy the deities spoke of
But in love, there’s something to hold
And I get a little bit closer to it”