Samen met Marianne Vollebergh ontwikkelden we voor Nido als merkactivatie een duurzaamheidsproject waarin kinderen ontdekten dat afval niet het einde van een product hoeft te zijn.

Door middel van een speurtocht, ontdektafels en een gezamenlijke inzamelactie gingen kinderen zelf op onderzoek uit naar verschillende soorten plastic. Het ingezamelde materiaal werd vervolgens gesorteerd, verwerkt en uiteindelijk omgevormd tot nieuwe locatieborden.

Zo werd duurzaamheid niet iets om over te praten, maar iets om zelf te ervaren.

Wat begon als een inzamelactie, groeide uit tot een ontdekkingstocht waarin kinderen leerden dat wat je ziet, bepaalt wat het wordt.

Het project begon met een eenvoudige opdracht: verzamel plastic. Al snel bleek dat daarachter een veel interessantere vraag schuilging. Want welk plastic eigenlijk? Waarom is het ene stuk bruikbaar en het andere niet? En hoe herken je dat verschil? Met behulp van een speurtocht, ontdektafels en verschillende materialen gingen de kinderen zelf op zoek naar antwoorden.

Niet door informatie te ontvangen, maar door te kijken.
Te voelen.
Te vergelijken.
En vooral door vragen te stellen.

Langzaam veranderde het project van een inzamelactie naar een ontdekkingstocht. Want zodra je beter gaat kijken, verandert vaak ook wat je ziet. Afval wordt een grondstof. Een weggegooid voorwerp krijgt nieuwe mogelijkheden. Misschien verklaart dat ook waarom kinderen die omslag zo vanzelfsprekend maakten.

Nieuwsgierigheid komt immers vóór oordeel. Daardoor ontstonden onderweg gesprekken over materialen, hergebruik en de vraag wat er gebeurt wanneer je ergens met andere ogen naar leert kijken.

Uiteindelijk werd er meer dan 53 kilo plastic ingezameld. Vervolgens werd het materiaal gesorteerd op soort en kleur. Niet door machines, maar door de kinderen zelf. Daardoor werd ook zichtbaar dat recycling geen abstract proces is dat ergens ver weg plaatsvindt.

Het bestaat uit keuzes. Uit aandacht.
Uit begrijpen waar materialen vandaan komen en wat er vervolgens mee gebeurt.

De volgende stap is het verwerken van het plastic tot granulaat. Van daaruit ontstaan uiteindelijk nieuwe locatieborden voor de verschillende vestigingen. Een tastbaar eindresultaat van iets dat ooit werd gezien als afval. Maar misschien zit de grootste waarde van dit project niet in de borden die straks worden geplaatst. Misschien zit die in het inzicht dat eraan voorafging. Dat duurzaamheid niet begint bij recyclen. Maar bij anders leren kijken.

Want wat je ziet,
bepaalt uiteindelijk wat het wordt.

Wat begon als afval, krijgt binnenkort een tweede leven. Zodra de volgende stap zichtbaar wordt, delen we het vervolg van dit project.